Het zwemmen is altijd al een drama en een zwak punt voor mij. Ik snap nu waarom de liefde voor het zeilen zo groot is, je begeeft je namelijk boven het water en er niet in. Grote paniek dus, want van de bodem was er niets te zien, zelfs mijn eigen handen zag ik niet eens voor mij. Verder was het ploeteren tussen het losgekomen gras en de hopen algen. Wans als er al een klein 1000 man voor je is gestart, durft er wel het een en ander los komen onder water. Dus maar de klassieke Van Pelt start, op het gemakje 600meter schoolslag en de laatste 400 iets dat op crawl moest lijken.Dan met krampen in de kuiten op de fiets voor een tochtje van 45km. De Frankie had ’s morgens nog op de radio verkondigd dat er niet veel wind zou staan. Daar klopte jus t de ballen van. Het was precies alleen maar tegen de wind in stampen, behalve het laatste stuk op de dijk waar ik eindelijk nog eens boven de 40km per uur kon bollen op de Orbea.
Normaal kijk ik dan uit naar het laatste onderdeel, de 10km lopen, maar ik was eigenlijk al helemaal leeg gestreden. In de wissel van de fiets naar het lopen nog eens vergeten te eten. Dus met honger in de loopsloefkes. Gelukkig was er enorm veel volk langs de dijk waar we 2 lussen van 5 km moesten lopen die je echt vooruit schreeuwden. En natuurlijk was het einde in zicht. De finish, een medaille, pistolets en gratis bier, zoiets als frisdrank voor de echte atleten.
Uiteindelijk valt de uitslag nog mee, 274ste en 24 seconden achter de schoonbroer (Miljaar he, had ik dat geweten…).
Qua parcours en organisatie was het echt perfect georganiseerd. Ze zien mij hier volgend jaar zeker terug, in grote vorm!
Ciao
Geen opmerkingen:
Een reactie posten