2de selectiewedstrijd voor het WK in 2001.
Het zou vooraf spannend worden, en zo is het ook gebleken.
Zaterdag een matig briesje uit ??? zowat overal, behalve waar dat wij zaten. En golven die je het gevoel gaven van met de snipe in een wasmachine te zitten. Het kopke wilde zaterdag niet echt meewerken, en de snelheid/hoogte al evenmin. Uiteindelijk met toch wat meer spanning gezeild en de vitesse kwam zoetekes aan… Maar misschien op het verkeerde moment, met als gevolg, OCS in de laatste race, net toen we als 3de over de meet gingen. Maar zoals vroeger Rob wist te zeggen, “ Als je nooit OCS vaart, dan start je als een lapzwans”. Dus dat zijn we in ieder geval niet. ’s Avonds na een veel te lange dag op het water dankzij het comité toch maar eens alles opmeten en kijken waar het probleem zat. Wat bleek achteraf dat we de hele dat met veel te weinig spanning voeren.
Morgen hadden ze ietsjes meer “mannenweer” voorspeld, dus de verstaging alvast een gaatje lager. Checken of we voldoende spanning kunnen trekken en nog wat reserve inbouwen, en de Herminator was weer klaar om de inhaalrace te starten.
Zondag begon de tactiek al op de wal. Lang genoeg uitslapen want we starten als laatste, dus das 50 minuten later dan de Cadet (als ze over de lijn geraken uiteraard). Zo gezegd zo gedaan. Wij later naar buiten, maar wie zien we op ons wachten??? De mannen met de boeien. Miljaar miljaar miljaar, kunnen we toch nog een uur onze neus leeg vreten en koud lijden. De eerste race was er nog niet echt de wind waarop we gehoopt hadden. Maar we mochten toch al eens een stukske hangen wat ons ten zeerste plezierde. Samen met Manu aan de boei en om een of andere reden schiet Dries dan in paniek. Wij overstag om toch nog net bakboord te hebben op Manu, vergeten we de fokkeschoot uit de klem te halen. Bijna op ons dak, nog juist kunnen corrigeren en dan maar als 3de rond de ton. Verder allemaal achter elkaar een scheef parcours varen en netjes als 3de over de lijn.
2de race na een lunch pauze die we op het Galgenweel nooit hadden overleefd door een alcoholvergiftiging was het eindelijk beginnen doorwaaien uit een volledig andere hoek. Dus tijdens de startprocedure uitstel omdat de wind was gedraaid en de baan moest verlegd worden. Enkel voeren er nog 5 andere klassen rond op de baan waarop we nog moesten wachten alvorens de boeien gelegd konden worden. En aangezien er toch wel een pittig windje kwam opsteken waren de boeienboten druk in de weer met cadetten en splashen op te vissen. Eigenlijk een mooi werkje voor de Marine of de garnaalvissers uit Oostend. Spektakel gegarandeerd!
Uiteindelijk na meer dan 2 uur wachten de 2de race gevaren en er zat progressie in. 2de over de lijn vlak achter Manu.
De derde race was er eentje voor in de boekskes. 25kn, een goeie golfslag en dus alles op standje oorlog. Voor de race dachten we nog dat we samen met spike derde konden zijn als we voor hem eindigden, maar blijkbaar door de koude waren we vergeten dat ze de dag ervoor een paaltje hadden gezeild. (Spike, de flo hiervoor al bedankt? Want dat had anders niet waar geweest!) In ieder geval, de motivatie was er want we wilde Spike wel nog eens een déjà vu van het OBK bezorgen. Dus Spike een klein beetje in de gaten houden voor de start en dan zien we wel. Die gek vaart maar weg van de lijn en wij er achter. Ik zei nog tegen Dries, als hij overstag gaat gaan wij ervoor en dan zitten we goed. Maar die bleef maar doorvaren, en verder en verder en …. Tot op een gegeven moment dat we achterom keken en zeiden van nu maar als eerste overstag te gaan of we komen te laat. Wij dus overstag en volle chasse naar de lijn en precies op het schot over de lijn. Even rond kijken en tot grote verbazing was enkel Manu mee op de lijn. Efkes achterom zien, en toen zagen we Spike, nog achter Dirk rond het startschip varen. Blijkbaar een garnaalkroketje gaan eten in Oostende die twee. En vermoedelijk met de rest van de vloot, want meer als vier snipes waren er niet meer.
Die race hebben we van begin tot einde voorop gelegen, wat voor Dries blijkbaar saai werd. In 25kn was het best wel overleven aan de boven ton en dus besloten we om de 1ste keer in de Herminator carrière te kapseizen. Gelukkig niet naar loef zoals iemand anders die dacht ons nog even in te halen en kregen we snel alles weer recht en iedereen aan boord. Snel gijpen zodat we aan loef zitten van Manu die toen net naast ons lag en dan maar alles leegvaren en overleven. Water hadden we aan de boei en dan volle bak naar de laatste ton. En VOLLE bak was echt niet overdreven. Nog nooit zo snel met een snipe gegaan en het smaakte naar meer! Het begint bijna een traditie te worden maar de laatste race staat op onze naam.
Uiteindelijk 4de geworden achter Spaajk Poeperson, Jan 1ste en Prutske 2de.
Misschien volgend jaar deze wedstrijd maar schrappen als selectie???
Adios amigos en tot later.
